سجود عارفان ما از كيفيت سجود عارفانى چون انبيا و امامان عليهم السلام اطلاعى نداريم كه سجود آنان موازى با معرفت و عشق آنان به جمال و جلال محبوب بوده . دورنمايى از سجود عارفانى كه خالص شاگرد مكتب انبيا و امامان عليهم السلام بودند و جز به وجود مقدس آنان سر نسپرده و غير آنان معلم و راهبرى نداشتند و از بازىهاى اهل خانقاه و مراسم آنان بدور بودند تا حدى براى ما قابل درك است . اينان از پى انبيا و امامان عليهم السلام و چنگ زدن به دامان عالمان ربانى و عارفان عاشق چون ابن فهد ، سيد حيدر آملى ، سيد بن طاووس ، شيخ محمد على شاه آبادى ، حاج ميرزا جواد آقاى ملكى ، مرحوم قاضى ، آخوند ملا حسينقلى همدانى و . . . در حد خود به معرفت اللّه رسيدند و از طريق نور معرفت ، ديّارى جز او در عالم وجود نيافتند و آنچه در عالم وجود بود ، از شؤون و پرتو او ديدند ، به همين دليل با هستى خود سر به تراب فنا گذاشته و هماهنگ با تمام موجودات ، فرياد سبحان ربى الاعلى و بحمده سر دادند ! اينان در وجود امكانى خود ، هم چون واجب الوجود كه منزه از هر عيب و نقص است به خاطر جلب عشق دوست و محبت و نظر يار ، خويش را از لوث آلودگىها و خبث امكانيت و انانيت پاك كرده و بر اساس : [ صِبْغَةَ اللَّهِ وَ مَنْ أَحْسَنُ مِنَ اللَّهِ صِبْغَةً وَ نَحْنُ لَهُ عابِدُونَ ] « 1 » . [ به يهود و نصارى بگوييد : ] رنگ خدا را [ كه اسلام است ، انتخاب كنيد ] و چه كسى رنگش نيكوتر از رنگ خداست ؟ و ما فقط پرستش كنندگان اوييم .

--> ( 1 ) - بقره ( 2 ) : 138 .